La boda de Alex y Carmela en Chantada (Casco Urbano), Lugo
Rústicas Verano Marrón 1 profesionales
A&C
02 Ago, 2025El día de nuestra boda
El día 2 de agosto de 2025 parecía que nunca iba a llegar, pero finalmente aterrizamos en él.
No iba a ser un día normal, pero tampoco teníamos las cosas tan planificadas y terminadas como las parejas convencionales.
Nos levantamos y nos pusimos a trabajar; todavía había mucho por acabar... Al vestido le faltaban puntadas, las decoraciones de las mesas tenían que trasladarse a la zona del banquete, la bodega no estaba terminada, el pajar aún tenía basura... No habría pasado nada si nos hubieran dado 24 horas más. Pero, por otro lado, teníamos ganas de quitarnos tanto trabajo de encima.
Además, la tarde anterior habíamos estado desconectando en Chantada y nos encontramos con muchos de nuestros invitados. Gente que llevábamos meses o incluso años sin ver estaba en el pueblo paseando y tomando el aire. Fue muy bonito encontrarlos sin querer, poder abrazarlos, a mil kilómetros de distancia de donde normalmente nos veíamos, poder mostrarles una parte de Galicia que me vio crecer y en la que tengo muchos recuerdos. Ahora, esas calles con esas caras sonrientes se han convertido en un recuerdo muy preciado.
Seguir leyendo »Pero, lejos de parar, aún había mucho que hacer. En el último momento (como siempre) recordé que tenía que depilarme las axilas... Menos mal que ahí estaba Alex para echar una mano. En la peluquería arreglaron el pelo en menos de una hora y, en una habitación del hotel Mogay, Paula me maquilló un poco, mientras Eva, Mariam, Alba y Pol descansaban en las camas de la habitación compartida.
Salí corriendo; en menos de cinco horas volvería a verlas.
Al volver, creo que comimos sobras o algo de carne que hizo Rosa María. Nadie estaba preparado, todavía quedaba mucho trabajo... Y estuvimos yendo de un lado para otro el resto de la tarde. Tanto que, cuando llegó el primer autobús, a las 16:30, todavía había algo de basura en el pajar... Faltaron muchísimas cosas: sitio donde dejar los botellines, el texto guía de la celebración que traía Marisa y que no llegó, abridor de botellas... Y otras tantas cosas de las que ni nos dimos cuenta. Pero, a pesar de todo, miro las fotos y solo veo a la gente sonriendo, contenta. Imagino que debería haberme parado un momentito y creo que lo que el aire tenía que ofrecer era precioso, así que pienso que muchos lo disfrutaron mucho. Yo no pude, no era el momento. Pero no importa.
A partir de las 18:00, todo se aceleró aún más: ceremonia emotiva y participativa, sesiones de fotos eclécticas, banquete, discursos, bingo musical, fiesta, marcha a agua, fiesta, apagones, fiesta, fiesta, fiesta... Y terminó todo. Cuando lo recuerdo, realmente tiendo a pensar en todo lo que faltó, pero me corrijo a mí misma recordando lo bien que lo pasó la gente, el cariño que mostraron, lo contentos que estaban... Y eso también me llena el pecho de amor y paz. Al final, yo (nosotros) no queríamos un día de esos "inolvidables, únicos, irrepetibles"... Lo que queríamos era algo mucho más difícil: juntar a todos los seres queridos y hacer una celebración del amor. Y eso, obviamente, implica un sacrificio por nuestra parte. Pero creo que valió la pena, porque el resultado fue precioso.
----------------------------------------------------------------------
O día 2 de agosto de 2025 parecía que non ía chegar nunca, pero finalmente aterramos nel.
Non ía ser un día normal, pero tampouco tiñamos as cousas tan planificadas e rematadas como as parellas convencionais.
Erguímonos e puxémonos a traballar; aínda había moito que acabar... Ao vestido faltábanlle puntadas, as decoracións das mesas tiñan que trasladarse á zona do banquete, a adega non estaba acabada, a palleira aínda tiña lixo... Non tería pasado nada se nos tivesen dado 24 horas máis. Pero, por outro lado, tiñamos ganas de sacarnos tanto traballo de enriba.
Ademais, a tarde anterior estivemos desconectando en Chantada e atopamos a moitos dos nosos convidados. Xente que levabamos meses ou ata anos sen ver estaba na vila paseando e tomando o aire. Foi moi bonito atopalos sen querer, poder abrazalos, a mil quilómetros de distancia de onde normalmente nos viramos, poder amosarlles unha parte de Galicia que me viu medrar e na que teño moitos recordos. Agora, esas rúas con esas caras sorrintes convertéronse nun preciado recordo máis.
Pero, lonxe de parar, había aínda moito que facer. No último momento (como sempre) lembrei que me tiña que depilar as axilas... Menos mal que aí estaba Alex para botar unha man :') Na peluquería arranxaron o pelo en menos de unha hora e, nunha habitación do hotel Mogay, Paula maquilloume un pouco, mentres Eva, Mariam, Alba e Pol descansaban nas camas da habitación compartida.
Marchei correndo; en menos de cinco horas volvería velas.
Ao volver, creo que xantamos sobras ou algo de carne que fixo Rosa María. Ninguén estaba preparado, aínda había moito traballo... E estivemos indo de un lado para outro o resto da tarde. Ata tal punto que, cando chegaba o primeiro autocar, ás 16:30, aínda había algo de lixo na palleira... Faltaron moitísimas cousas: sitio onde deixar os botellíns, o texto guía da celebración que traía Marisa e que non chegaba, abrebotellas... E outras tantas cousas das que nin nos decatamos. Pero, a pesar de todo, miro as fotos e só vexo á xente sorrindo, contenta. Imaxino como tería que ter parado un momentiño e creo que o que a aira tiña que ofrecer era precioso, así que penso que moitos o desfrutaron ben. Eu non puiden, non era o momento. Pero non importa.
A partir das 18:00, todo se acelerou aínda máis: ceremonia emotiva e participativa, sesións de fotos eclécticas, banquete, discursos, bingo musical, festa, marcha a auga, festa, apagóns, festa, festa, festa... E rematou todo. Cando o lembro, realmente tendo a pensar en todo o que faltou, pero corrixo a min mesma lembrando o ben que o pasou a xente, o cariño que amosaron, o contentos que estaban... E iso tamén me enche o peito de amor e paz. Ao final, eu (nós) non queriamos un día deses "inolvidables, únicos, irrepetibles"... O que queriamos era algo moito máis difícil: xuntar a todos os seres queridos e facer unha celebración do amor. E iso, obviamente, implica un sacrificio pola nosa parte. Pero creo que pagou a pena, porque o resultado foi precioso.
Servicios y Profesionales de la Boda de Alex y Carmela
Otras bodas en Lugo
Ver todas
Finca Los Jazmines by Cándido
Pazo Da Trave - Mesón de Alberto
Pazo Casa Grande
Inspírate con estas bodas
Deja tu comentario